Powstania

Polska, która w wieku siedemnastym odparła liczne wrogie najazdy, z różnorakich przyczyn utraciła w jego toku pozycję lokalnego mocarstwa, którą przypieczętowały wydarzenia z okresu Wielkiej Wojny Północnej. Wiek osiemnasty to już dla Rzeczpospolitej smutny okres biernego przyglądania się grze interesów na europejskiej szachownicy, szczególnie po Sejmie Niemym i zaprowadzeniu w Polsce de facto rosyjskiego protektoratu. Następnie dwa pierwsze rozbiory, później zaś próba ratowania państwa polskiego w konstytucji 3 maja 1791 roku, ostatecznie zakończona jednak klęską w walce z zaproszoną przez targowiczan obcą interwencją, trzeci rozbiór i całkowity upadek państwa. Polacy w toku dziewiętnastego stulecia podejmowali liczne próby odzyskiwania swojej państwowości – przede wszystkim wywołali dwa nieudane powstania w zaborze rosyjskim; listopadowe i styczniowe. Listopadowe mimo szeregu sukcesów na polu bitwy, z braku woli politycznej i wiary kierownictwa powstania w zwycięstwo, musiało ulec ostatecznie potędze rosyjskiej armii. Styczniowe było już tylko konglomeratem różnorakich prowadzonych potyczek i bitew partzanckich, m.in. w Opatowie. Nie miało jednak najmniejszych szans na zwycięstwo a represje popowstaniowe miały charakter bardzo okrutny i pozwoliło zaborcom rozprawić się z organizacjami społecznymi Polaków, a tysiące z nich uwięzić, wysłać na syberię i skonfiskować majątki.

error: Content is protected !!