Powstanie styczniowe

Po upadku powstania listopadowego w kraju zapanowała swoista apatia, był to jednak stan krótkotrwały. W szybkim tempie powstawały kolejne organizacje podziemne, które za cel stawiały sobie odrodzenie niepodległej Polski na ziemiach odebranych Rzeczpospolitej przez wszystkie trzy państwa zaborcze. Często ich istnienie i działalność animowane były z emigracji. Ogromny wzrost nastrojów insurekcyjnych nastąpił już jednak po wejściu w dorosłość kolejnego pokolenia Polaków, które także nie mogło zgodzić się w swoich umysłach, sercach i sumieniach na niewolę w jaką popadła Rzeczpospolita. Działalność podziemna zintensyfikowała się na przełomie lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych, szczególnie w kongresówce, która stała się bastionem polskiego oporu, przede wszystkim oczywiście jeśli chodzi o działalność nielegalną. Powstanie styczniowe wybuchło w nocy z 22 na 23 stycznia 1863 roku, zaś ostatnie jego akordy wybrzmiały jeszcze w dwa lata później. Jego trwanie to przede wszystkim potyczki partyzanckie, to jednak zdarzały się także pomniejsze bitwy, tj. w Opatowie. Powstańcy nie mieli żadnych szans z regularną armią rosyjską, przede wszystkim jeśli chodzi o słabe uzbrojenie, a także niewystarczające wyszkolenie. Wojskom powstańców nie udało się zdobyć ani jednego ośrodka miejskiego, choć początkowo planowali zdobycie z zaskoczenia Płocka, który miał być powstańczą stolicą i miejscem z którego ewentualnie można by dokonać w przyszłości ataku na Warszawę.

error: Content is protected !!