Walki o niepodległość

Państwo, które niejako „założył” w roku 1569 roku w Lublinie Zygmunt II August, ostatni męski potomek rodu Jagiellonów, przetrwało nieco ponad dwieście lat. Rzeczpospolita Obojga Narodów wskutek degeneracji swojej państwowości w toku osiemnastego stulecia, została w drugiej jego połowie rozebrana pomiędzy sąsiadujące z nią państwa – Prusy, Austrię i Rosję. Największą część ziem państwa polsko-litewskiego zagarnęła Rosja. Mocarstwa umówiły się, że nazwa „Polska” nigdy już nie będzie używana na mapach, ani w oficjalnych dokumentach. Trzeci rozbiór nastąpił w roku 1795, kiedy tez abdykował z tronu polskiego król Stanisław August Poniatowski. Postanowienie zaborcze odnośnie imienia polskiego nie pozostało długo w mocy, ponieważ zmusił je do zmiany tego rzeczy Napoleon, wyciągając kartę sprawy polskiej w europejskiej polityce i na Kongresie Wiedeńskim powstało królestwo polskie z carem Aleksandrem I na tronie. Polacy przez cały dziewiętnasty wiek próbowali dokonać zmiany niekorzystnej dla nich sytuacji braku państwa, ale ani Olszynka Grochowska (Powstanie Listopadowe), ani bitwa w Opatowie (Powstanie Styczniowe) nie były w stanie zmienić krajobrazu europy środkowo-wschodniej. Problem polegał na solidarności mocarstw rozbiorowych w kwestii polskiej, która zbliżała ich do siebie i kazała szukać rozwiązań kompromisowych w polityce międzynarodowej, ponieważ każde z nich obawiało się, że drugie może wyciągnąć z rękawa kwestię polską, żeby zaszkodzić kolejnemu, ale szkodziłoby to też samemu grającemu.